Leopoldus (virtuosus) dux cum adhuc in puerili aetate constitutus unâcum fratre suo (duce de Medelich [Mödling]) Henrico tam pro ipsorum salute quam pro patris et matris caeterorumque parentum suorum quietâ mente quandam partem silvae nobis adiacentis donare decrevisset, Wichardus ministerialis ducis, ad quem custoda silvae pertinebat, quoniam sibi damnum aliquod hoc dono accrescere praevidebat, tam per se quam per alios animum principis ab operis affectu tamdiu retardabat, donec eum conventio nostra duobus mansis in Vasendorff [Vösendorf] dicta locatis et vinea una ad consensum inclinavit. Flexus itaque muneribus, cum esset senex non parvae authoritatis inter primos de curia, privilegium ducis conscribi curavit, in quo nobis sylvam á duce in eleemosynam oblatam, sibi vero praefatos mansos e vineam pro damno, quod ei in eleemosyna ducis accessertat, collatos posteris insinuare curabat. At postquam praefatus dux virile robur induit, de eadem sylva propriae deliverationis benevolentiâ plus nobis conferre decrevit. Qui cum quantitatem silvae, quam prius nobis donaverat, ex privilegio perquireret, simul etiam mansos eosdem cum vinea Wichardo pro recompensatione sui damni collatos invenit tunc vehementer indignans iurisdictionis sententia quaesita invenit, nec illum eleemosynam vendere nec nos comparare debere. Itaque privilegium illud in praesentia Ottonis de Lengenbach [Neulengbach] et Hadmari de Chúnringen [Kuenring] dirupit, mansos eccleseae restituit sylvamque, sicut deliveraverat, donavit et tam eam, quam nunc donavit, et illam, quam ante donârat, novo privilegio confirmavit.